NOC W MUZEUM – relacja ze spotkania autorskiego w Chicago

.

Spotkanie autorskie prowadzili dyrektor wykonawcza Muzeum Polskiego w Ameryce Małgorzata Kot oraz krytyk filmowy Zbigniew Banaś (fot. Anna Ejsmont)

.

Tyle się ostatnio działo wokół, że nawet nie miałem czasu, by napisać jakieś sprawozdanie ze spotkania autorskiego, które odbyło się kilka tygodni temu, a dokładnie 29 września w chicagowskim Muzeum Polskim w Ameryce.
Cóż, nie wypada się chwalić, ale muszę wyjawić prawdę, więc napiszę, że to co się zdarzyło tego sobotniego wieczoru przerosło wszelkie moje oczekiwania. Mimo konkurencyjnych imprez, które w tym samym czasie odbywały się w Chicago (jak np. wybory Miss Polonia czy mecz o mistrzostwo świata w siatkówce), wielka sala główna Muzeum wypełniła się dość szczelnie, bo przybyło ponad 120 osób, co – jak na spotkanie autorskie z kimś, kto nie ma wyrobionego medialnie „nazwiska” – może być chyba sporym zaskoczeniem, a dla mnie satysfakcją i sukcesem.
Od początku wszystko mi sprzyjało (kiedy – w jakże napiętym harmonogramie wydarzeń organizowanych przez Muzeum – udało się nam znaleźć termin, bardzo dogodny na dodatek, sama pani dyrektor tej placówki stwierdziła, że pomagają mi dobre duchy). Również to, że dyrektor wykonawcza MPA Małgorzata Kot zgodziła się – i mogła – poprowadzić to spotkanie, było dla mnie szczęśliwym trafem, gdyż w tym samym czasie przedstawicieli Muzeum zaproszono na ważną dla tej instytucji uroczystość, która pod auspicjami UNESCO odbywała się w Paryżu.
Szczęściem, czas dla mnie znalazł także mój długoletni znajomy (z którym nota bene podzielamy wspólną pasję do kina) a mianowicie znany chicagowski krytyk filmowy Zbigniew Banaś. Tak się złożyło, że między wyjazdami na festiwale przebywał w tym czasie w Wietrznym Mieście i mógł być nie tylko moderatorem, ale i spirytus movens tego wydarzenia.

Impreza zaczęła się rozkręcać na taką skalę, że w pewnym momencie zacząłem się obawiać, że to wszystko mnie przerośnie, lecz byłem już tak wciągnięty w tę machinę, że nie było odwrotu. I wypadało przygotować wszystko jak najlepiej. Zacząłem więc działać nawet wbrew swojej naturze, bo nie jestem raczej człowiekiem, który pcha się na afisz, lubi światła reflektorów, bryluje w radiowym czy telewizyjnym studio… a tu trzeba było jakoś to wydarzenie rozreklamować, wyjść z nim do ludzi. Koniec końców wystąpiłem w kilku najważniejszych polonijnych rozgłośniach radiowych, nagrałem niemal półgodzinny wywiad dla telewizji Polvision, przeprosiłem się z kilkoma gazetami, które oprócz informującej zajawki zamieszczały (nieodpłatnie) pół-stronicowe ogłoszenia reklamujące spotkanie… Nie byłoby to wszystko możliwe bez pomocy i wsparcia wielu osób, za co jestem im bardzo wdzięczny. Właściwie, osoby, które mnie zawiodły (tudzież zabolało ich wydanie moich książek) można policzyć na palcach jednej ręki (przy okazji był to test na to, kto mi dobrze życzy, jaki kto ma do mnie stosunek, kto zawiści, albo komu – że się tak brzydko wyrażę – zwisam). Zdecydowana większość potraktowała mnie bardzo przychylnie i życzliwie, co mnie dość mocno podbudowało (a było mi to jednak potrzebne, gdyż były momenty, że zaczynałem wątpić w sens tego wszystkiego). Mimo to niemal za każdym razem musiałem pokonywać pewien opór, bo ludzie bywają jednak dość ostrożni, zwłaszcza gdy nie wiedzą za dobrze z kim mają do czynienia i o co facetowi tak naprawdę chodzi.
Przygotowanie całego spotkania to była niezła harówka. Do tej pory nie zdawałem sobie sprawy, ile logistycznego zachodu wymaga organizacja takiej imprezy, które niby jest występem gadających głów, więc nie ma nic prostszego jak zaświecić światło, ustawić krzesła, stół, mikrofony i sobie porozmawiać. Jakże byłem naiwny, gdyż dopiero od środka widać, że to wszystko nie jest takie proste, bo dograć trzeba całe mnóstwo innych rzeczy: od takich drobiazgów jak zamówienie obrusów i zakup kwiatków, ustawienia ekranu i projektora; przez druk zaproszeń, plansz i plakatów (o kosztach imprezy nie wypada mi tu pisać, ale może tylko wspomnę, iż samej tylko drukarni trzeba było zapłacić grubo ponad tysiąc dolarów), po catering, a nawet znalezienie miejsca, gdzie można schłodzić białe wino (czerwone też było)… etc. etc… Gdyby nie pomoc pracowników Muzeum (a zwłaszcza Krystyny Grell) – i naturalnie mojej żony – to zginąłbym w całym tym zgiełku marnie. A tak wszystko poszło jak z płatka i spotkanie rozpoczęło się tylko z niewielkim, a kontrolowanym poślizgiem (mimo, że ludzie – jadąc do Muzeum, które położone jest blisko downtown – utykali na dobrą godzinę w korkach).

Jak na literata przystało, nie obyło się bez podpisywania książek (fot. Anna Ejsmont)

Nie będę się rozpisywał o samym przebiegu spotkania (to oficjalne, czyli nasz rozmowa i prezentacja fragmentów książek, trwało ponad dwie godziny, potem przez kilka kwadransów podpisywałem książki, zaś bankiet przeciągnął się do późnych godzin nocnych), bo najprawdopodobniej w jednym z następnych wpisów zamieszczę fragmenty relacji prasy polonijnej, która – zwłaszcza w jednym przypadku – dość wiernie opisała tę Noc w Muzeum. Wspomnę tylko, że dwie godziny przed mikrofonem i przy stoliku przeleciało mi jak z bicza strzelił (zatraciłem niemal zupełnie poczucie mijającego czasu), z całej rozmowy pamiętam jedynie kilka zdań (byłem pod takim stresem – czy też na takim rauszu – że moja pamięć, mimo że byłem świadomy co się dzieje i o czym się mówi, niewiele z tego rejestrowała). Dobrze więc, że całość została nagrana i sfilmowana (przez Kingę i Kubę Łuczkiewiczów z Road 28 Production), więc kiedyś pewnie się temu przyglądnę i sobie tego posłucham. Na szczęście – jak mi powiedziano – zbyt wielkich głupot nie plotłem, a gros audytorium słuchała wszystkiego z zainteresowaniem i to do samego końca.
Zresztą, ja sam często odwracałem głowę w kierunku znanej chicagowskiej aktorki Julitty Mroczkowskiej, która tak znakomicie czytała fragmenty moich książek, że momentami nie dowierzałem, że to ja je napisałem.

Jest wiele innych rzeczy, o których chciałbym tutaj napisać, ale nie chcę, aby ta relacja przerodziła się w jakiś elaborat, więc wspomnę jeszcze tylko o scenerii w jakiej spotkanie się odbywało. Otóż nie mogłem sobie wymarzyć lepszej. Sala Główna Muzeum jest imponująca – jej aparycja nie przytłacza – mimo przestronności zachować w niej można pewną kameralność; jest zarazem nobliwa i lekka; niebieskie przepierzenia, na których wiszą olejne obrazy, stanowią malownicze tło; na ścianach wiszą olbrzymie płótna Kossaka i Batowskiego – ze swoim batalistycznym rozmachem wprowadzają nawet pewien element… heroizmu, tradycji i patriotyzmu, tyle że ich oddalenie i odpowiednie oświetlenie sprawia, że oddziaływanie tychże płócien nie jest jednak zbyt nachalne.
Zresztą, co tu dużo pisać. Myślę, że na załączonych zdjęciach (a fotografów – i to profesjonalistów – było wielu) jest to wszystko widoczne.
Jeszcze jedna wynikła dla mnie korzyść z tego spotkania. Otóż dzięki niemu poznałem realnie kilkanaście osób, które do tej pory znałem tylko wirtualnie. Bowiem nie ma to jak uścisnąć czyjąś dłoń lub dać komuś „huga”, popatrzeć prosto w oczy, uśmiechnąć się – poczuć kogoś fizycznie, w bezpośrednim kontakcie… Wtedy wirtualny awatar i zjawa z Internetu, zamienia się w człowieka z krwi i kości.
Welcome to the real world!
A co będzie dalej, to zobaczymy.

*  *  *

Stanisław Błaszczyna: „Dziękuję Dariusz za to zdjęcie. Jest znakomite – ukazuje splendor Sali Głównej Muzeum Polskiego w Ameryce i nasze spotkanie, akurat w momencie rozmowy o poetach przeklętych, którzy jakoś próbują wpasować się w nobliwość pomieszczenia. Mam nadzieję, że się Wojaczek, Morrison, Baudelaire i Rimbaud w grobie nie poprzewracają.Dariusz Lachowski: „Dokładnie rok temu w tym samym niemalże miejscu prezentowane były po raz pierwszy w Ameryce, oryginalne prace Mistrza Zdzisława Beksińskiego. Wystawie tej towarzyszyła także wyjątkowa prezentacja Virtual Reality Beksiński De Profundis. Przywołany do tablicy nazwiskiem Charlesa Baudelaire’a pozwolę sobie zacytować fragment jego wiersza: ‚Wszechświat to czarny, nad nim z ołowiu opona, Tam przestrach i bluźnierstwo nurza się w ciemności.’ Dziękuję za dobre słowa.Stanisław Błaszczyna: „Tak, echo słów tych galerników wrażliwości – pijusów, utracjuszy i birbantów – proroków czerni i otchłani – krąży do dzisiaj po niebieskich sferach i po nobliwych salach, jak ta – gdzie usiłuje się spacyfikować ‚przestrach i bluźnierstwo’„. (fot. Dariusz Lachowski – http://www.dariusz.us)

APENDIX

Jako dodatek zamieszczam tutaj wpis, jaki ukazał się na mojej stronie Facebookowej po spotkaniu:

Serdecznie dziękuję Muzeum Polskiemu w Ameryce za gościnę i wspaniały wieczór. Dziękuję również wszystkim gościom za tak liczne przybycie. Wdzięczny jestem bardzo prowadzącym spotkanie Pani Dyrektor MPA Małgorzacie Kot, oraz Zbigniewowi Banasiowi za jakże interesującą rozmowę, jak również osobie szczególnej tego wieczoru – Pani Julittcie Mroczkowskiej Brecher, która wspaniale przeczytała fragmenty moich książek. Osobne podziękowania należą się Kindze oraz Kubie Łuczkiewiczom, którzy całość sfilmowali i nagrali, jak również Panu Prezesowi MPA Richardowi Owsianemu oraz pracownikom Muzeum Polskiego w Ameryce – paniom Barbarze Kożuchowskiej, Iwonie Bożek, Krystynie Grell… Dzięki wielkie!

Chciałbym również serdecznie podziękować polonijnym mediom za wielkie wsparcie w organizacji mojego spotkania. Jestem wszystkim ogromnie wdzięczny. Naprawdę byłem zbudowany tym, jak przychylnie potraktowali mnie niemal wszyscy, do których zwróciłem się o rozpropagowanie tego wydarzenia. Wiele zawdzięczam tutaj Zbyszkowi Banasiowi. Pozytywnie przyjęła moją propozycję Pani Kamila Dworska dzięki czemu wraz z Panią Małgorzatą Ptaszyńską nagraliśmy wywiad dla Polvision oraz audycję w polskim radio 1030 am. Z Jackiem Zielińskim porozmawialiśmy sobie po przyjacielsku w radiu WPNA FM (tę rozmowę cenię sobie szczególnie bo to było ujeżdżanie naszego wspólnego konika, jakim jest kino). Kilkakrotnie zaproszono mnie do radia polski FM, gdzie parę razy spotkałem się z sympatyczną Beatą Kociołek. Szczególnie serdecznego przyjęcia (wraz z pysznymi pączkami) doznałem w studio (i saloniku) Radia Deon, gdzie z otwartymi ramionami i mikrofonem przywitali mnie Marta Kędzior, Arkadiusz Stachnik i Sławomir Budzik. Z Markiem Bobrem porozmawialiśmy chyba najdłużej w Radio Polonia 2000 – i zostaliśmy tam nie tylko nagrani, ale również sfilmowani (przy okazji dziękuję Beacie Chrobak).

NIGHT AT THE MUSEUM – the evening full of wonders and beautiful people aside me.
*
Dziękuję Ani Zimny za to fantastyczne zdjęcie. Dla tych kogo ciekawią te płomienie nad naszymi głowami (a nie wiedzą co zdjęcie przedstawia), wyjaśniam, że jest to kadr z filmu Terrence’a Malicka „The Tree of Life„, przedstawiający niesamowite gorące źródło Grand Prismatic Spring znajdujące się w Parku Narodowym Yellowstone. (fot. Anna Zimny)

Szczególnie jestem wdzięczny polonijnej prasie, która bezinteresownie – i nieodpłatnie – zamieszczała pół-stronicowe reklamy mojego spotkania autorskiego. Tutaj dziękuję zwłaszcza Pani Alicji Otap, redaktorce naczelnej Dziennika Związkowego i ponownie Markowi Boberowi, redaktorowi naczelnemu Kuriera. Sam nie wiem, komu zawdzięczam ogłoszenie wieczoru w Monitorze. W promocję wydarzenia zaangażował się również Edward Dusza (Gwiazda Polarna) oraz Sylwester Skóra (Dziękuję Panom serdecznie – a Edwardowi, weteranowi polonijnego pisarstwa, zdrowia w tym trudnym dla niego momencie życia życzę).

Tak à propos książek – bardzo przychylnie przyjęli mnie w swoich progach Pani Bożena z księgarni Quo Vadis, Pani Agata Szymczyk z księgarni Polonia oraz Pan Zbigniew Kruczalak z D&Z House of Books. (Przy okazji mogę wspomnieć, że moje książki – a nie zostało już ich w Chicago zbyt wiele – można nabyć w tych właśnie księgarniach).

No i – last but not the least – serdecznie dziękuję Andrzejowi Baraniakowi za bardzo dobre relacje prasowe ze spotkania, jak również fotografom: Julicie Siegel, Lesławowi Flisowi, Dariuszowi Lachowskiemu, Darkowi Kuczborskiemu i Pawłowi Szubzdzie za utrwalenie całego wydarzenia na znakomitych zdjęciach, do których dorzucili się także uczestnicy spotkania, jak np. Anna Ejsmont, czy Anna Zimny.

Ogromnie się cieszę, że całe spotkanie sfilmowali i nagrali (również nieodpłatnie – sorry, że to podkreślam) Kinga i Kuba Łuczkiewicz z Road 28 Productions.

Składam Dzięki Jarkowi Maculewiczowi, który skontaktował mnie ze znaną wśród chicagowskich miłośników teatru aktorką Julittą Mroczkowską, która jakże sugestywnie i wymownie przeczytała fragmenty moich książek.

Wspaniałym ludziom opiekującym się Muzeum Polskim w Ameryce dziękowałem już przy innych okazjach wielokrotnie, ale jeszcze raz mogę tutaj wyrazić swoją im wdzięczność.

*

Miałem o tym nie pisać, ale opróżniana właśnie trzecia lampka białego wina (które jakoś ostatnio lepiej mi służy niż czerwone) ośmieliła mnie, by wspomnieć o małej łyżce dziegciu w tej ogromnej beczce miodu. Otóż właściwie tylko jedna osoba – bardzo zresztą znana słuchaczom polskiego radia i nota bene do tej pory dość przeze mnie lubiana – odmówiła mi, bym mógł coś o moim spotkaniu autorskim powiedzieć na antenie. A właściwie nie odmówiła mi, a postawiła takie warunki (jeżeli miałbym wystąpić w jej audycji, to za 7-minutowy wywiad musiałbym zapłacić 1000 – słownie: tysiąc – dolarów), że poszło mi w pięty. Gdybym bym w gorszym nastroju, to bym się załamał, a tak ten warunek mnie po prostu rozbawił. Odpisałem więc grzecznie – i zgodnie z prawdą – że nie stać mnie na to, żeby zapłacić tysiąc dolarów za 7-minutowy wywiad; że ja na wydaniu tych książek nic nie zarabiam (bo taka jest prawda); że myślałem, iż polonijne radio promuje również polska kulturę, a ja mogę urozmaicić jej program (tym bardziej, że ta pani dysponuje rozległym czasem antenowym); no i w końcu, że spotkanie autorskie w Muzeum nie ma charakteru komercyjnego; i wreszcie – że nie wszystko w życiu robi się dla pieniędzy. Amen.

Przepraszam za ten elaborat, ale… in vino veritas.

*

Jestem szczęśliwy, że to spotkanie się tak bardzo udało. Dziękuję wszystkim, którzy poświęcili swój czas, by w nim uczestniczyć, bo – jak pisała Simone Weil – „uwaga to najrzadsza i najczystsza forma hojności”.

Thank you! Love you!

*  *  *

W związku z pytaniami o dostępność moich książek w Stanach Zjednoczonych informuję, że można je nabyć w polonijnych księgarniach, takich jak: D&Z House of Books, Polonia Bookstore oraz Quo Vadis Bookstore; zaś jeśli chodzi o Polskę, to pisząc na adres: giedlar@sbcglobal.net

.

Spotkanie miało swoje lekko burzliwe momenty, w których nie obyło się bez wskazania palcem – tutaj: obrazu Vermeera (fot. Julita Siegel)

.

Autorami poniższych zdjęć są: Anna Błaszczyna, Anna Ejsmont, Magdalena Huk, Anna Zimny, Julita Siegel, Andrzej Baraniak, Darek Kuczborski, Lesław Flis, Dariusz Lachowski (www.dariusz.us) i Paweł  Szubzda + anonim.

.

Komentarzy 50 to “NOC W MUZEUM – relacja ze spotkania autorskiego w Chicago”

  1. guciamal (małgosia) Says:

    Piękna oprawa dla spotkania autorskiego. Rzeczywiście lepszej trudno sobie wymarzyć. A frekwencja ogromna.
    Dzięki za podanie namiaru gdzie można nabyć książki. A że na książkach się nie zarabia (nie mając wyrobionego nazwiska to wiem doskonale, ktoś z rodziny wydał książkę, do której wydania sporo dopłacił, ale satysfakcji z wydania miał tak dużo, że było to chyba jedno z najważniejszych i najszczęśliwszych wydarzeń w jego życiu).
    Gratuluję dzieła i odwagi, bo skoro piszesz, że nie jesteś (nie byłeś) osobą medialną to trzeba było jej sporo. Ciekawa jestem jakie

    • Stanisław Błaszczyna Says:

      Bo są w życiu sprawy ważniejsze, niż pieniądze (i wcale nie chodzi mi tutaj o vanity ;) )
      To byłoby okropne, gdybyśmy wszystko w tym życiu mieli robić za pieniądza i za wszystko domagać się zapłaty.

      Dla mnie ważne jest to, że tzw. dorobek „pisarski” (sorry za tę szumną nazwę), został utrwalony – i niejako nobilitowany – przez te książki. Coś tam po człowieku zostanie (choć przecież wiem, jak i to jest złudne ;) )

      Nie wiem, może rzeczywiście to wszystko wymagało odwagi, ale już tak byłem przez tę rozkręcająca się machinę wciągniety, że nie chyba nie było odwrotu. Bo był wóz, albo przewóz.

      PS. Czy Twój komentarz nie wymknął się niedokończony? Bo czego jesteś ciekawa?

      • guciamal (małgosia) Says:

        Rzeczywiście musiałam wysłać komentarz, zanim skończyłam pisać. Teraz to jestem ciekawa, czego to byłam ciekawa, kiedy pisałam :)
        A to, że coś po człowieku pozostanie skojarzyło mi się z początkiem lektury Trzydziestu srebrników Sandora Maraia. „Kto ocali siebie w taki sposób i bez ciała stanie się rzeczywisty, wygra swój proces z doczesnością. Bo ci inni, którzy byli jedynie ciałem i nie przetrwali w czasie – gdzież oni są? Mniej znaczą aniżeli ziarenka lotnego piasku na pustyni. A tego właśnie boją się ludzie. Jeden chce rodziny, żeby nie zginąć w czasie. Inny coś tworzy, jakąś wielką budowlę albo system filozoficzny, albo wiersz trwalszy niż spiż. I ma nadzieję, że dzięki temu zdobędzie tę inną, trwalszą nieprzemijalność”.
        Bo też nieraz myślałam sobie, że może kiedyś, jak już przeminę, ktoś przeczyta któryś z moich wpisów i zamyśli się na chwilkę (bo i on tak czuje, albo też czuje zupełnie coś innego) a ja ożyję na chwilkę w tym czyimś zamyśleniu.

        • Stanisław Błaszczyna Says:

          A mnie przypomniało się w tej chwili to, co kiedyś napisałem w tekście „Człekozwierzenia”:

          Bo wszystko czym jesteś i co tworzysz przeminie
          – zamieni się w popiół, ruinę i proch
          Powietrzem, którym oddychasz, będzie oddychał kto inny
          – i kto inny będzie pił wodę, którą teraz pijesz ty
          Ktoś inny będzie szedł po twoich śladach, które i tak wcześniej zostaną zatarte
          To kim jesteś obecnie nie będzie mieć żadnego znaczenia dla tych co przyjdą po tobie
          I nikt nie będzie pamiętał twojego imienia
          Ani żadnej rzeczy, która twoja jest
          (Więc po co to wszystko? Po co?)
          (…)
          Mgłą jest to co widzimy, ledwie cieniem kładącym się na dnie oka
          Rozmywa się przed nami każdy obraz, rozwiewa to co wydaje się solidne
          Świat wokół nas jest tylko złudzeniem, nasze myśli iluzją, a całe życie snem
          Takie to wszystko wydaje się nam już teraz, a co dopiero będzie za miliardy lat?
          Zaginą cywilizacje, wymrze to co żyje, przepadną wszelkie wspaniałości Ziemi
          Nasze Słońce wybuchnie, zamieniając się w wielką czarną dziurę
          Trawiąc wcześniej w ogniu wszystkie krążące wokół niego planety
          I nie pozostanie z nas nic prócz atomów rozproszonych po Wszechświecie
          Rozdzielonych na zawsze pustą przestrzenią i martwotą doskonałej próżni
          (…)

          Wiem, że to brzmi dość ponuro – coś jakby z Koheleta – ale w ciemnych momentach na dnie tak człowiek niekiedy myśli.
          Lecz tego też mnie można być (na szczęście) pewnym. Bo kto wie, czy Wielki Architekt i Programista nie robi sobie jednak back-upu tego, co się w Jego Wszechświecie pojawia? ;)

  2. Bogdan Kwiatek Says:

    Permanentne Gratulacje!
    Twój debiut (choćby poczwórny) jest deko spóźniony. Teraz widać, ze trochę minąłeś się z powołaniem. Choć… Colonel Sanders KFC zakładał dość późno, podobnie jak O. Junipero Serra pierwszą z oryginalnych bodaj 13 (na 21) misji kalifornijskich – Ergo masz co robić/pisać /fotografować dalej.
    Np. O Mediach
    Lub o… turystach ;)

    • Stanisław Błaszczyna Says:

      Mam nadzieję, że nie będę musiał pędzić, by zdążyć przed Panem Bogiem ;)
      Każda chwila na tym padole – zarówno łez, jak i śmiechu, zarówno piękna, jak i brzydoty, zarówno nędzy jak i szczęścia… jest bezcenna. To tak trochę patetycznie, żeby nie było, że ciągle dowcipkujemy ;)

      • Bogdan Kwiatek Says:

        Rzekłbym, ze już zdążyłeś! Twoje refleksje nad przemijającym w wielu aspektach światem zawarte we wszystkich tych książkach będą docenione dopiero za 10-30 lat. Taka „naked true”…

        Zasiałeś ziarna, które były do zasiania! Za pół roku nowa wiosna na Półkuli Północnej.

        Tym „biznes-reporterem” się nie przejmuj… Mało kto dziś pamięta, jak się nazywał producent, który odmówił Beatelsom wydania pierwszej płyty (podpisania kontraktu). Przemalował potem studio na czarno, bo dotarło do niego ile stracił… Takich trzeba omijać szerokim łukiem – wymrą śmiercią naturalną 😉

        • Stanisław Błaszczyna Says:

          A czy minąłem się z powołaniem? Chyba jednak nie, bo – jak wiesz – właściwie całe moje dorosłe życie robiłem to, co było dla mnie ważne – ergo robiłem to, co chciałem. A że proza życia zmuszała mnie do zawodowych kompromisów? No cóż, z czegoś trzeba żyć. Nie samą poezją, sztuką, pięknem człowiek żyje ;) (Choć częściej mówi się vice versa: nie samym chlebem człowiek żyje ;) Mnie, mimo że bardzo lubię chleb – o innych przysmakach nie wspominając – nigdy on nie wystarczał. Bo chciałem np. wiedzieć dlaczego i po co ja jem ten chleb, i jaki to ma sens dla… Kosmosu ;) )

          10-30 lat powiadasz? Tak więc – tryumf post mortem ;)

        • Bogdan Kwiatek Says:

          Moja myśl dotyczyła tego, że gdybyś ten debiut miał 10-20 lat temu – choć pewnie to Twoje doświadczenie życiowe byłoby mniejsze, Ergo myśl nie tak przemyślana 🙂 – to za 5 czy 6 pozycją 10.000 czytelników czekałoby na Twoje pozycje, jak nie przymierzając dzieci na kolejne pozycje Joan Rowling 😉
          I wtedy miałbyś i na chleb i na szyneczkę z tej Twojej twórczości…

          Sukces post mortem?
          Zwykle tak- ale zobacz jak 2400 lat po śmierci świat czyta Arystotelesa. uznany za klasyka jakoś 300 lat po śmierci…
          A i Mickiewicz… dobrze, ze znany był w środowisku z Wieczorków poetyckich…
          Chyba teraz dostaniesz kolumnę w jakimś boskim medium ChicagoSkim 🙂
          I Twojego bloga któraś Gazeta będzie drukować 😉
          Choć gazety papierowe tez już są na wymarciu ;/

        • Stanisław Błaszczyna Says:

          Ty mnie chyba dokumentnie chcesz zepsuć: Arystoteles, Mickiewicz, Leonardo… a teraz ja ;)
          A co do gazet i książek? Chyba jednak dalej będą istnieć w tej formie, jaką my lubimy, czyli dotykowo-zapachowej ;)

          A atencja? Sam wiesz – przychodzi wtedy, kiedy ktoś/coś powie ludziom, że warto na to coś zwrócić uwagę (sankcja kulturowa – stworzenie i afirmacja sensu). No bo jak to było np. z (moim ukochanym) Van Goghiem? ;) Za życia wariat, bidak, pacykarz i pijak. a teraz: półkilometrowe kolejki przed jego muzeum w Amsterdamie.

          A oprócz tego powiedzmy sobie szczerze, że zawsze trzeba pokonać pewien opór, bo ludzie przed nowym sensem i wartością się bronią. Inercja ludzkiego Weltanschauung, jak również ludzkie kompleksy – odniesienie do swojego (czasem ubodzonego) Ego – z tym wszystkim trzeba się zmierzyć.
          O zwykłej ludzkiej obojętności czy nawet zawiści nie wspominając ;)

        • Bogdan Kwiatek Says:

          Nawet taki John L. czy Paul McC. miał swojego Briana E. 😉

        • Stanisław Błaszczyna Says:

          No i do Arystotelesa, Mickiewicza i Mistrza Leonarda dołączyli Lennon i McCartney.
          Całkiem niezłe i ciekawe towarzystwo :)

  3. Bogna Kosina Says:

    GRATULACJE ! Sursum Corda !!!

  4. Halina Says:

    Stasiu gratuluję . Cała Polska i Polonia poza granicami może być z ciebie bardzo dumna.
    A swoją droga jakoś jeszcze nie udało mu się dotrzeć do twoich książek Ale mam nadzieję że je niedługo zdobędę.
    Życzę wszystkiego najlepszego! Powodzenia i tak trzymaj!

  5. Beata Says:

    Myśl dopełniona pięknym obrazem, fotografią, kadry duszy, piękne, bo szarpie od wewnątrz…

    • Stanisław Błaszczyna Says:

      To prawda, wnętrze muzeum tak pięknie zagrało ze wszystkim… Miałem wiele szczęścia, że udało nam się zrobić to spotkanie w tym budynku i w tej znakomitej sali. Jak już pisałem: lepszej scenerii nie mogłem sobie wyobrazić i wymarzyć :)

  6. Anna Ejsmont Says:

    Spotkanie z człowiekiem Renesansu.
    Stanisławie, podziwiam Twój wielki talent i dziękuję za wiele inspiracji, i za cztery księgi, którymi będę delektować się w wolne wieczory. Czekamy na piąty tom 😉
    P.S. A kiedy opowiesz nam o swojej przygodzie z ołówkiem?
    Są piękne: https://wizjalokalna.wordpress.com/…/moja-przygoda-z-olowk…/

  7. Anna Barauskas Says:

    Gratulacje!
    Czekam na piaty tom i kolejne spotkanie.
    Żałuję, że dwa ważne dla mnie wydarzenia zeszły się w tym samym czasie.
    Jeszcze raz gratulacje!!!

    • Stanisław Błaszczyna Says:

      Tak, gdyby nie to że musiałem konkurować z imprezą którą prowadziłaś, czyli z Miss Polonia (a przecież nie miałem żadnych szans – wystarczy porównać piękno „misski” z moim wyglądem ;)), to moje spotkanie przyszłoby jeszcze więcej ludzi. A i tak audytorium miałem liczne, bo zebrało się ok. 120 osób – wystarczyło by wypełnić całą, wielką przecież salę główną Muzeum.
      PS. Naprawdę żałuję, że Ciebie Aniu zabrakło tutaj tego wieczoru.
      Pozdrawiam

  8. Renata Babiuch Says:

    SERDECZNIE DZIEKUJE,
    ŻE ZNALAZŁ PAN CZAS I SPOTKAŁ SIĘ Z NAMI…
    TEN WIECZÓR NA ZAWSZE ZOSTANIE ZAPISANY W MOJEJ PAMIĘCI

    SERDECZNIE POZDRAWIAM I ŻYCZĘ „ZŁAMANIA PIÓRA „:)…

    • Stanisław Błaszczyna Says:

      Niestety, nie piszę już piórem, a stukam literki na klawiaturze :(
      A to nie to samo, nie to samo….

      To ja jestem wdzięczny za to, że tak wiele osób znalazło dla mnie czas i poświęciło mi swoją uwagę, bo dzięki temu zwiększa się szansa, że ktos będzie chciał moje książki przeczytać ;)
      To naprawdę jest dla mnie bardzo cenne.
      Dziękuję.

  9. Małgorzata Czyrna Says:

    To był niezapomniany wieczór…

  10. Danuta Kochman Says:

    Gratulacje Staszku !
    Cieszę się z Twojego sukcesu, z publikacji. Widać ogrom pracy i serca, co złożyło się na tak wspaniały rezultat.
    Powodzenia, tak trzymaj !

  11. Anna Forjasz Says:

    To był wspaniały wieczór, który na długo pozostanie w naszej pamięci.

  12. Sabina Chrzan Says:

    Panie Stanisławie, to my dziękujemy za świetne spotkanie, podzielenie się z nami swoimi przemyśleniami i doświadczeniami.

    • Stanisław Błaszczyna Says:

      Proszę bardzo :) Cała przyjemność po mojej stronie.
      Wiedziałem, że będzie to udane spotkanie, ale nie sądziłem, ze będzie tak rewelacyjnie (bardzo jestem wdzięczny za to prowadzącym, jak i Pani Julicie Mroczkowskiej, która tak świetnie przeczytała fragmenty moich książek.
      Jeszcze raz dziękuję za udział w tym wieczorze i cieszę się, że mogliśmy się poznać osobiście.

  13. Beata Says:

    Staszku, nie mogło być inaczej!
    Gratuluję :)

  14. Bogna Says:

    GRATULACJE, bardzo profesjonalnie przygotowany autorski wieczór, co rzadko się zdarza.
    Przeżycia krakowskie, podobne do moich.
    Dziękuję!

  15. Barbara Wożniak Says:

    Cieszę się, że wieczór udany pod każdym względem. I jeszcze raz ogromnie żałuję, że nie mogłam (z przyczyn zdrowotnych) wziąć w nim udziału.
    Gratuluję, Staszku!!!

  16. Anna Ejsmont Says:

    Drogi Stanisławie, do teraz chodzi mi po głowie sobotni autorski wieczór w MPA.
    Ciekawy, inspirujący w przyjaznej atmosferze.
    Pozdrowienia Małżonce 😘

  17. Agata Paleczny Says:

    Panie Stanisławie!!!! Gratuluje z całego serca i bardzo żałuję, że nie mogłam uczestniczyć w tym niezwykłym wieczorze!!!! Wiem, że było pięknie, Anna Ejsmont oraz inni zachwyceni uczestnicy spotkania, opowiedzieli ze szczegółami.

    ps. dziękujemy za wczorajszą wizytę w teatrze!

    • Stanisław Błaszczyna Says:

      Pani Agato, proszę się nie tłumaczyć, bo to przecież nie Miss Polonia Panią porwała a inny szczytny cel ;)
      Tak, byłem w teatrze na Państwa przedstawieniu. Spektakl zaiste spektakularny (gratuluję!) – miło mi się z Panią rozmawiało po przedstawieniu (a przy okazji dziękujemy z poczęstunek).
      To prawda, że na moim spotkaniu autorskim było pięknie – głównie z tego powody, że zjawili się na mim ciekawi i piękni ludzie ;)
      Pozdrawiam serdecznie

  18. Lucyna Charytonik Says:

    It was wonderful evening !
    Thank you !

  19. guciamal (małgosia) Says:

    Wolę myśleć, jak Gustaw Holoubek – co wypowiedział w filmie swego syna – wiem, że życie ma swój kres, wiem, że ludzie umierają, ale jakoś nie mogę uwierzyć w to, że ja umrę. A wiara ma ogromną siłę.

  20. SPOTKANIE AUTORSKIE – echa prasy polonijnej | WIZJA LOKALNA Says:

    […] mojego spotkania autorskiego w Chicago minęło już prawie trzy miesiące, ale dopiero teraz zdołałem przygotować wpis […]


Co o tym myślisz?

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s