OBIECUJĄCA. MŁODA. KOBIETA. – albo o paradoksach kobiecej zemsty

.

Atrakcyjna. Inteligentna. Mściwa. (Carey Mulligan w filmie „Obiecująca. Młoda. Kobieta.”)

.

       Tutaj mam podobny problem, jak z „Procesem Siódemki z Chicago”: film, który oglądało mi się znakomicie, po opadnięciu emocji związanych z udziałem w jego seansie w kinie, zaczął mi się ukazywać w nieco innym świetle. Dzięki temu, nie tyle zacząłem podchodzić do niego bardziej krytycznie (to też, ale nie w takim stopniu, aby obniżyć jego ocenę), co zacząłem dostrzegać pewne aspekty, których nie uświadamiałem sobie podczas projekcji.
Ten dysonans poznawczo-odbiorczy świadczy pewnie o tym, że oba filmy są świetnie zrealizowane i mają tyle zalet widowiskowo-rozrywkowych, że jakakolwiek krytyka polegająca na konfrontacji tych obrazów z rzeczywistością, realiami, logiką i prawdopodobieństwem, mogłaby wyjść na jakieś boomerskie nudziarstwo. Mimo to o niektórych takich zastrzeżeniach wspomnę, tym bardziej że na pewno nie zepsuje to już zabawy, jaką miała większość widzów, oglądając „Obiecującą. Młodą. Kobietę.” w kinie.
Bo rzeczywiście film ma w sobie tyle energii, nerwu i pasji, że nie sposób się na nim nudzić i nie ekscytować. Przy czym wynika to nie tylko z dobrze napisanego scenariusza, który od samego początku przykuwa naszą uwagę, co przede wszystkim z fantastycznej gry Carey Mulligan, bez której wręcz nie wyobrażam sobie filmu. Bo to ona właśnie „niesie” cały ten majdan filmowego widowiska.

       Zwraca również uwagę estetyka obrazu, który zrazu wygląda jak pstrokaty cukierek (te pastelowe barwy przechodzące w jaskrawe, to igranie z kolorem – nie dla samej tylko zabawy, ale głównie po to aby wzmocnić znaczenie pewnych scen, również w sensie symbolicznym), by za chwilę zanurzyć się w bardziej mrocznych tonach (wraz ze zgoła kameleońskim przepoczwarzaniem się postaci granej przez Mulligan, która na ekranie objawia całą gamę swoich alter ego: od ubranej w kwiecistą sukieneczkę dziewczynki, przez pełną wdzięku i urody romansującą młodą kobietę, po wyzywającą w swoim ubiorze i makijażu, mocno „zawianą” „laskę”, którą jednak łatwo wziąć za prostytutkę, zwłaszcza, że najczęściej widzimy ją w jakimś mocno maczystowskim klubie nocnym, czy w pełnym napalonych na „wyryw” i podpitych mężczyzn barze).
Zadziwiające jest to, że mimo iż film przeskakuje z konwencji na konwencję (komedia zrazu romantyczna to znów czarna – kino zemsty – thriller – dramat obyczajowy – horror), to jednak wszystko trzyma się w nim kupy i jest zaskakująco spójne (może z wyjątkiem jednej sceny, trwającej agonalnie długo, która według mnie przekracza granicę umowności i staje się zbyt dosłowna, by podtrzymać nasze dotychczasowe wrażenie czystej zabawy w kino). Myślę, że to też w dużej mierze zasługa Carey Mulligan, która w każdej z tych konwencji czuje się jak ryba w wodzie.

Niech nas nie zwodzi jej słodka twarz i pastelowe kolorki – jej podstępy są zabójcze, a w środku lizaka kryje się żyleta

       Mimo swej rozrywkowości „Obiecująca. Młoda. Kobieta.” porusza bardzo ważne sprawy, jakimi są nadużycia seksualne wobec kobiet i tzw. „kultura gwałtu” (cóż za groteska w tym oksymoronicznym zestawieniu wyrazów). Nie mam zamiaru opowiadania treści filmu (w zasadzie zawsze tego unikam), a tym bardziej ujawniania tzw. spoilerów (choć to już zdarza mi się częściej) powiem tylko że grana przez Mulligan Cassie mści się za gwałt dokonany (przed laty na studenckiej imprezie) na jej przyjaciółce, które to tragiczne wydarzenie złamało życie obu młodych kobiet. Co ważne, dokonuje ona zemsty nie tylko na samym gwałcicielu, ale i na ludziach, którzy to zajście zlekceważyli, zamietli pod dywan – udali, że nic takiego się nie stało – w ogóle nie zauważając dewastującej w skutkach traumy, jakiej doświadczyła ofiara.
Choć na początku sugeruje się nam, że te akty zemsty są krwawe, to wkrótce okazuje się, że postępowanie Cassie jest bardziej wyrafinowane i podstępne, chociaż (według mnie) nadal problematyczne i nie mniej niemoralne. Co wcale nie przeszkadza temu, byśmy jej kibicowali. (Naturalnie pomaga nam w tym słabość, jaką wszyscy mamy do rewelacyjnej Carey.)
Ale co z tymi zastrzeżeniami, o których wspomniałem na początku?
Otóż nie będę owijał w bawełnę: powieść jaką snuje scenariusz jest momentami absurdalnie nierealistyczna. Przykład pierwszy z brzegu: Cassie oznacza w swoim notesie kreski, z których każda (niczym karby na lufie snajpera oznaczającego odstrzelone przez siebie ofiary) odpowiada fagasowi, który nabrał się na jej przedstawienie pijanej panienki dającej się mu odprowadzić do domu – i to zawsze we wiadomym celu. Te kreski zajmują w notesie kilka stron, jest ich więc kilkaset. Czy to możliwe, żeby (nawet w dużym mieście) nie rozeszła się fama o podstępnych wyczynach rzekomo pijanej kobiety dającej się poderwać w klubach nocnych i barach (zawsze tych samych, bo ile takich przybytków może być w jednym mieście?) tylko po to, żeby im uświadomić to, jakie wielkie i zakłamane są z nich świnie?
Czy to możliwe, że wchodząc kilkaset razy w mocno niebezpieczną grę (sam na sam z zupełnie nieznanym mężczyzną, seksualnie sprowokowanym, a więc zawsze będącym potencjalnym gwałcicielem, zwykle pod wpływem alkoholu i narkotyków) za każdym razem wychodziła z tego cało – nie tylko bez uszczerbku na ciele, ale nawet z szowinistycznym skalpem upokorzonego absztyfikanta?
Następnie: histeryczne wręcz załamanie, jakiego doświadcza nieuczciwy adwokat, który nagle doświadcza potężnych wyrzutów sumienia i zalewając się łzami, kaja się na kolanach przed (wybaczającą mu niczym matka – prawie że boska) Cassie. Czy takie zjawisko (mający wyrzuty sumienia prawnik) występuje w ogóle w przyrodzie? (Skądinąd scena odegrana przez Alfreda Molinę jest niesamowita i wstrząsnęła mną dogłębnie – a to jeszcze jeden dowód na nieco paradoksalny odbiór tego filmu przeze mnie).
Takich fantazyjnych kwiatków jest więcej, ale dam sobie spokój z ich dalszym wyliczaniem. Tym bardziej, że mają z tym problem tylko nieliczni – bo po co sobie psuć zabawę. (Szczerze mówiąc, mnie też jej nie zepsuły.)

Peekaboo! – myślałeś, że taka łatwa ze mnie i zalana w sztok siusiumajtka?!

.

       Warto zwrócić uwagę na to, że film „Obiecująca. Młoda. Kobieta.” jest reżyserskim debiutem Emerald Fennell, a więc siłą rzeczy opowiedziany jest z kobiecego – choć na szczęście nie feministycznego – punktu widzenia. Trochę to przykre, że wszyscy mężczyźni ukazani w filmie tej młodej, 36-letniej reżyserki (która jest również autorką scenariusza) są tak beznadziejni – nie dość, że chełpliwi, uważający się za kogoś lepszego, to na dodatek tchórzliwi, a nawet płaczliwi (sic! – naprawdę większość z tych facetów na ekranie ryczy!) A mimo to młoda Emerald twierdzi, że ona mężczyzn uwielbia i kocha. (Ot, kolejny związany z filmem paradoks, czy też może kobieca przewrotność?)
Film, mimo rozrywkowego charakteru i zawartej w nim fantazji, wzniecił na powrót dyskusję na tematy, którymi zajęto się w związku z problemami, na jakie przed kilkoma laty zwrócił uwagę ruch #MeToo. Nie chcę jednak tego wątku rozwijać – pozostawiając go tym, których on bardziej dotyczy. Po co mam znów szarpać sobie nerwy? Bo kino mimo wszystko powinno łagodzić obyczaje. A „Obiecująca. Młoda. Kobieta.” w paradoksalny (pozwalam sobie jeszcze raz użyć tego słowa, bo wydaje mi się, że jest ono dla filmu w pewnym sensie kluczowe) sposób to robi.

7.5/10

*   *   *

Więcej o filmach nominowanych w tym roku do Oscara w kategorii Best Picture: „Nomadland”, „Ojciec”, „Proces Siódemki z Chicago”, „Mank”, „Sound of Metal”, „Judas and the Black Messiah”, „Minari”.

.

Komentarzy 6 to “OBIECUJĄCA. MŁODA. KOBIETA. – albo o paradoksach kobiecej zemsty”

  1. miziol Says:

    Obejrzałem, chociaż od mniej więcej polowy to już był raczej wysiłek a nie przyjemność. Dla mnie ten film to jest kompletna porażka. Byc możne coś jest ze mną nie tak, bo oprócz Twojej, przeczytałem jeszcze dwie inne recenzje i obejrzałem jedna na vlogu. Wszyscy wyrażają się o filmie w samych superlatywach, a ja nie bardzo rozumiem jak taki gniot mógł być w ogóle nominowany do Oscarów. Emerald Fennel chyba napisała ten scenariusz jak miała dwanaście lat i teraz na nasze nieszczęście postanowiła go wyreżyserować. Nie dość ze sam script jest pełen dziur i niekonsekwencji, to jego egzekucja tez jest nieporadna i nieciekawa. Film co chwila traci tempo, a ciągłe przeskoki z jakichś tylko teoretycznie zakręconych sytuacji do sztampy przez duże S nic nie dają. Carey Mulligan się stara, ale to są beznadziejne wysiłki, bo ona w ogóle nie pasuje do tego filmu. Poza kilkoma momentami jasności odnosi się wrażenie, ze ona się meczy ta rola. Jeśli ktoś chce zobaczyć ja w dobrze dopasowanej i poprowadzonej roli to niech sobie obejrzy „The Dig”. Poza tym pani Fennel udało się dokonać ciekawej sztuki. Tak filmowała Carey Mulligan, ze wygląda jak pięćdziesięciolatka po malej operacji plastycznej, która umożliwiła jej zagrać trzydziestolatkę. Az zajrzałem do Wikipedii żeby ustalić jej wiek, bo nie bardzo rozumiałem jak można taka dojrzałą aktorkę obsadzać w takiej roli i ku swemu zdziwieniu odkryłem, ze ma ona tylko 36 lat. Duża sztuka. Bo Burnham tez się nadaje do roli amanta, jak ja na papieża. Kompletnie sztywny, jak kolek w plocie i z dużymi brakami techniki aktorskiej. We mnie nie wzbudzał żadnych uczuć, poza zniecierpliwieniem. O mamie Stiflera już nie wspomnę, bo to jej kolejna schematyczna rola starszej pani domu, zagrana na jednej nucie. Krotko mówiąc, można by z tego skąd inąd „obiecującego” pomysłu na scenariusz zrobić ciekawy film, ale trzeba by zmienić kilka rzeczy. Napisać od nowa scenariusz, dać go dobremu reżyserowi, zatrudnić innych aktorów i wreszcie znaleźć inna ekipę techniczna, która wie jak stosować światło na planie. A Fennel niech lepiej zajmuje się aktorstwem, bo w roli Camili Parker Bowles była całkiem niezła.

    • Stanisław Błaszczyna Says:

      No to zjechałeś ten film okrutnie. ;)
      Ja, jak widać choćby po recenzji, nie byłem dla niego tak okrutny (choć o absurdalnym nieprawdopodobieństwie scenariusza coś tam chyba wspomniałem).
      Niektóre Twoje zarzuty są na rzeczy, inne zaś – moim zdaniem – nie za bardzo są trafione – wynikają już chyba z koszenia w tym filmie (który Ci się nie spodobał) wszystkiego co się rusza i nie rusza.

      Mnie się w tym filmie Mulligan podobała, uważam, że zagrała świetnie. W niektórych scenach jest bardzo dziewczęca – w innych zaś nieco „zmarnowana” (a przez to postarzona) bo przecież tak miało być, jak przystało na kobietę mocno zawianą tudzież nastawioną na „wyrwanie” jakiegoś fagasa.
      Ona, według mnie, nie tylko że bardzo pasuje do tego filmu, to w głównej mierze jest odpowiedzialna za jego sukces. Wszyscy to zauważają, bo to jest jednak prawda – jeszcze się nie spotkałem, żeby ktoś krytykował jej rolę, zwłaszcza w tak zmasowany sposób, jak to robisz Ty.
      Inną przesadą jest nazywanie tego filmu „gniotem”.

      Też uważam, że z tymi nominacjami do Oscara dla tego filmu to jednak przesada (wyjątkiem dla mnie jest właśnie rola Mulligan), ale mimo wszystko to jest niezłe kino rozrywkowe.
      Twoja strata, że Ci się nie spodobało ;)

      • miziol Says:

        Jak wspomniałem na początku, być może coś jest ze mną nie tak. Na pewno widziałem zbyt wiele filmów i robię się zblazowany i byle co mnie nie wciąga. Nie wiem czy przesadziłem z tym „gniotem”, bo na przykład na YouTube można sobie obejrzeć wiele filmów, w zasadzie amatorskich, które suspensem i sama techniczna strona realizacji mogłyby konkurować z tym filmem. Nie wszystko oczywiście było do kitu, ale nie chciałem sie juz rozpisywać. Na przykład bardzo podobała mi się cala sekwencja na party przedślubnym pana młodego. Gosc pięknie to zagrał, ale tylko do momentu duszenia :-)

        • Stanisław Błaszczyna Says:

          Trudno mi uwierzyć w to, że jakikolwiek film amatorski może się równać pod względem „technicznej strony realizacji” z filmem wysokobudżetowym, jakim jest np. „Promising Young Woman”.

          Według mnie gość w tej scenie zagrał średnio (zbyt to było przerysowane, i bynajmniej nie mówie o jego płaczliwości ;) )
          O wiele bardziej podobała mi się w tej scenie Mulligan… „ale tylko do momentu duszenia :-)”

  2. oceanofstupidity Says:

    Obejrzę z przyjemnością :-)


Co o tym myślisz?

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s